Przeskocz do treści

Ryngowanie

Ryngowanie w heraldyce monderyjskiej

Ryngowanie (z monderyjskiego "ryng" - symbol) to opis herbu bądź flagi zgodnie z zasadami heraldyki monderyjskiej, które zostały opracowane i zatwierdzone przez Heroldię Jego Książęcej Wysokości w celu odróżnienia oryginalnej heraldyki występującej na terenie Monderii od heraldyki państw ościennych. Ryngowanie w heraldyce monderyjskiej dzieli się na klasyczne i królewskie.

ZASADY RYNGOWANIA KLASYCZNEGO

Przed rozpoczęciem ryngowania herbu należy mieć na uwadze, że ów proces zaczynamy od opisu centralnej części herbu, którym jest tarcza herbowa zwana torsonem (z monderyjskiego "torson" - środek) z widniejącymi w niej symbolami heraldycznymi. W herbach monderyjskich tarcze herbowe mogą posiadać podziały, z których wyróżniamy następujące grupy:

  • tarcze dwudzielne pionowe - strłudy (z monderyjskiego "strùd" - prosto)

Obrazek

  • tarcze dwudzielne poziome - strłedy (z monderyjskiego "stròd" - płasko)

Obrazek

  • tarcze czterodzielne - krenzy (z monderyjskiego - "krenz" - krzyż)

Obrazek

Pola powstałe w wyniku podziału tarczy herbowej (na rysunkach oznaczone cyframi) opisujemy według kolejności zaczynając od opisu barw, a kończąc na opisie symboli heraldycznych znajdujących się w tych polach. Wyjątkowe są tarcze czterodzielne, w których w dwóch polach widnieją te same symbole. Wówczas stosujemy tzw. opis parzysty, czyli zaczynamy od pól 1 i 4, a następnie bierzemy się za pola 2 i 3 (patrz: rysunek tarczy czterodzielnej). Niedopuszczalne jest opisywanie pól w kolejności odwrotnej tj. 4 i 1 oraz 3 i 2.
Przykład rozpoczęcia ryngu: Torson podzielony w krenz.

Barwę pól podaje się używając sformułowań w rodzaju: W polu czerwonym.... Jeśli jedno pole posiada więcej barw stosujemy zwrot w rodzaju: W polu czerwono-białym... W przypadku tarcz czterodzielnych stosujemy zwrot w rodzaju: W polu pierwszym i czwartym w kolorze czerwonym... Po podaniu barwy pola opisuje się widniejące w ów polu symbole heraldyczne, które podajemy zaraz po barwach. Przykład: W polu czerwonym, dwie złote strzały... Jeśli symbole heraldyczne ułożone są w figury również należy to opisać. Aby określić ułożenie symboli heraldycznych na tarczy używa się nazw analogicznych do podziału tarczy. I tak, układ pionowy to ułożenie w strłud, układ poziomy to ułożenie w strłed itd. (patrz: nazwy figur heraldycznych w heraldyce monderyjskiej). Przykład: W polu czerwonym, dwie złote strzały w krenz... Jeżeli dany symbol heraldyczny przysłania inny wówczas stosujemy zwrot typu: W polu czerwonym, dwie złote strzały w krenz, na których hełm stalowy... W przypadku, gdy dany symbol heraldyczny przysłania kilka pól torsonu stosujemy zwrot : Na polu pierwszym w kolorze czerwonym i na polu drugim w kolorze granatowym gryf bordowy w koronie...

W niektórych herbach w miejscu symbolu heraldycznego może widnieć zwierzę. Wówczas należy opisać jego barwę i zwrócenie. Przykład: W polu czerwonym, gryf bordowy zwrócony w prawo...

Następnym etapem ryngowania jest opis dewizy - inskry (z monderyjskiego "inckra" - dewiza). Przykład: Poniżej, na wstędze inskra KRIGI OND DITE. Inskrę zawsze zapisujemy dużymi literami.

Na końcu podaje się dodatkowe elementy herbu w kolejności: najpierw płaszcz heraldyczny, a następnie koronę rangową (patrz: Korony rangowe w heraldyce monderyjskiej). Przykład: Na szczycie płaszcza heraldycznego korona książęca. W przypadku herbu ziemskiego, tzw. herbu prowincji, nie stosuje się płaszcza heraldycznego.

NAZWY FIGUR HERALDYCZNYCH W HERALDYCE MONDERYJSKIEJ
  • w strłud - pionowo (z monderyjskiego "strùd" - prosto)
  • w strłed - poziomo (z monderyjskiego "stròd" - płasko)
  • w krenz - w krzyż wszelkiego rodzaju (z monderyjskiego "krenz" - krzyż)
  • w grozde - w gwiazdę (z monderyjskiego "grozda" - gwiazda)
  • w kłel - w okrąg (z monderyjskiego "kòl" - koło/okrąg)
  • w strid - skośnie (z monderyjskiego "strid" - skośnie/krzywo)
  • w sztyc - w trójkąt (z monderyjskiego "stic" - strzała/trójkąt)
  • w terkl - w romb (z monderyjskiego "terkl" - romb/grot)
  • w sztryl - promieniście (z monderyjskiego "stril" - promień/płomień)
  • w umkłel - w półokrąg (z monderyjskiego "umkòl" - półokrąg)
KORONY RANGOWE W HERALDYCE MONDERYJSKIEJ

Obrazek

PŁASZCZ HERALDYCZNY W HERALDYCE MONDERYJSKIEJ
Obrazek

Monderyjski płaszcz heraldyczny na tle szablonu herbu.

RYNGOWANIE FLAGI

W heraldyce monderyjskiej występuje pojęcie ryngowania flag jako nieodłącznych elementów symboliki danego regionu, kraju bądź rodu. Zasady ryngowania flag są stosunkowo podobne do zasad stosowanych przy ryngowaniu herbu. Otóż ryng flagi zaczynamy od opisu części centralnej, czyli płótna. Tak jak w przypadku torsonów, na płótnie mogą występować podziały, z których wyróżniamy następujące grupy:

  • płótna dwudzielne pionowe - strłudy (z monderyjskiego "strùd" - prosto)

  • płótna dwudzielne poziome - strłedy (z monderyjskiego "stròd" - płasko)

  • płótna dwudzielne skośne - stridy (z monderyjskiego - "strid" - skośnie)

  • płótna czterodzielne - krenzy (z monderyjskiego - "krenz" - krzyż)

  • płótna czterodzielne skośne - stridokrenzy (z monderyjskiego - "stridsci'krenz" - skośny krzyż)

Pola powstałe w wyniku podziału płótna (na rysunkach oznaczone cyframi) opisujemy według kolejności zaczynając od opisu barw, a kończąc na opisie symboli heraldycznych znajdujących się w tych polach. Wyjątkowe są płótna czterodzielne, w których w dwóch polach widnieją te same symbole. Wówczas stosujemy tzw. opis parzysty, czyli zaczynamy od pól 1 i 4, a następnie bierzemy się za pola 2 i 3 (patrz: rysunek płótna czterodzielnego). Niedopuszczalne jest opisywanie pól w kolejności odwrotnej tj. 4 i 1 oraz 3 i 2. W przypadku występowania tych samych symboli w dwóch polach płótna czterodzielnego skośnego również stosujemy tzw. opis parzysty opisując pierwej pola 1 i 2, a potem 3 i 4 (patrz: rysunek płótna czterodzielnego skośnego). Niedopuszczalna jest kolejność odwrotna.
Przykład rozpoczęcia ryngu flagi: Płótno podzielone w krenz...

Barwy poszczególnych pól, jak i widniejące w nich symbole lub zwierzęta oraz figury heraldyczne opisujemy analogicznie do zasad dotyczących ryngu herbu, które podane zostały w dziale dotyczącym ryngowania klasycznego.

ZASADY RYNGOWANIA KRÓLEWSKIEGO

Jest to specyficzny rodzaj ryngowania stosowany wyłącznie do opisywania herbów z okresu istnienia Królestwa Monderii i arcyherbów (z monderyjskiego "Arxryng" - herb wyższy). Zasady te stworzono na potrzeby rekonstruowania symboli pochodzących z epoki królewskiej, która pozostawiła po sobie ślady pierwszych zasad heraldycznych Monderii oraz dla ryngowania arcyherbów nadawanych osobom wielce zasłużonym dla Państwa i Narodu monderyjskiego. Elementem wyróżniającym ryngowanie królewskie jest brak stosowania płaszcza heraldycznego i koron rangowych oraz obecność trzymaczy heraldycznych, postumentu heraldycznego i kulminaty królewskiej. W niektórych przypadkach stosuje się również inskrę lokowaną pod postumentem.

Ryngowanie królewskie rozpoczynamy oczywiście od opisu torsonu z widniejącymi w nim symbolami heraldycznymi. W herbach monderyjskich z epoki królewskiej, prócz podziałów tarcz herbowych wymienionych w ryngowaniu klasycznym, występują także następujące grupy:

  • tarcze dwudzielne skośne - stridy (z monderyjskiego "strid" - skośnie)

  • tarcze czterodzielne skośne - stridokrenzy (z monderyjskiego - "stridsci'krenz" - skośny krzyż)

Pola powstałe w wyniku podziału tarczy herbowej (na rysunkach oznaczone cyframi) opisujemy według kolejności zaczynając od opisu barw, a kończąc na opisie symboli heraldycznych znajdujących się w tych polach. Wyjątkiem są stridokrenzy, w których w dwóch polach widnieją te same symbole. Wówczas stosujemy tzw. opis parzysty, czyli zaczynamy od pól 1 i 2, a następnie bierzemy się za pola 3 i 4 (patrz: rysunek tarczy czterodzielnej skośnej). Niedopuszczalne jest opisywanie pól w kolejności odwrotnej tj. 2 i 1 oraz 4 i 3.
Przykład rozpoczęcia ryngu królewskiego: Torson podzielony w krenz...

Przy opisie barw, symboli lub zwierząt heraldycznych i figur stosujemy się do zasad występujących w ryngu klasycznym.

Na końcu podaje się dodatkowe elementy herbu w kolejności: najpierw kulminatę królewską, następnie trzymacze heraldyczne, potem postument heraldyczny, a na samym końcu inskrę jeśli takowa występuje. Kulminata królewska (patrz: rysunek kulminaty królewskiej poniżej) to nieodłączny element ryngu królewskiego, forma jej opisu jest niezmienna. Kulminatę opisujemy w następujący sposób: Na szczycie torsonu kulminata królewska. Hełm złoty zwieńczony koroną królewską. W klejnocie gryf bordowy w koronie. Labry złote podbite gronostajem.Następnym elementem są trzymacze heraldyczne, które opisujemy analogicznie do zasad opisu zwierząt w ryngu klasycznym. Pojawia się tu jednak wyjątek dotyczący zwrócenia i kwestia umiejscowienia trzymaczy. Przy opisie trzymaczy ich zwrócenie opisujemy w następujący sposób: ... dwa czarne kruki, zwrócone do siebie... lub ... dwa czarne kruki, odwrócone od siebie... Umiejscowienie natomiast wyrażamy za pomocą zwrotu: U bocznic torsonu dwa czarne kruki... Potem należy opisać postument heraldyczny, na którym usadowione zostały trzymacze i torson. Opis postumentu zawsze łączymy z opisem trzymaczy.
Przykład: U bocznic torsonu dwa czarne kruki, zwrócone do siebie, na drzewcu.

Na sam koniec ryngu królewskiego opisujemy inskrę jeśli takowa występuje. Inskra w ryngu królewskim zawsze umiejscowiona jest pod postumentem. Opisujemy ją zgodnie z zasadami ryngu klasycznego.

KULMINATA KRÓLEWSKA

PRZYKŁADOWY HERB Z EPOKI KRÓLEWSKIEJ
(bez inskry)

Obrazek